StefanoGenerini

Stefano Gennarini

ur. 26 października 1939 r. w Mediolanie; dr fizyki teoretycznej (Uniwersytet La Sapienza w Rzymie); po doktoracie rozpoczął badawczą karierę akademicką na Uniwersyecie Rzymskim; od 1965 r. rozpoczął w Tybindze studia teologiczne, korzystając ze stypendium DAAD (Niemiecka Centrala Wymiany Akademickiej). W Tybindze poznał prof. Josepha Ratzingera. Od 1968 r. uczęszczał na prowadzone przez Niego kolokwium doktoranckie. W 1970 r. uzyskał w Würzburgu licencjat z egzegezy Nowego Testamentu, pracując pod kierunkiem prof. Schnackenburga.

W 1969 r. spotkał w swojej rzymskiej parafii (św. Ludwika Gonzagi) Drogę Neokatechumenalną. Dwa lata później przerwał studia doktoranckie i oddał się do dyspozycji jako katechista wędrowny Drogi Neokatechumenalnej. W kolejnych latach katechizował we Włoszech, Francji, Izraelu, Niemczech, Austrii, Czechoslowacji i Polsce, otwierając w tych krajach Drogę Neokatechumenalną. Od czterdziestu lat, do dnia dzisiejszego, jest odpowiedzialny za Drogę Neokatechumenalną w Polsce i w we włoskim regionie Triveneto, a ponadto koordynuje ewangelizację w krajach dawnego Związku Radzieckiego.

Od 1990 r. jest członkiem Rady Pastoralnej Archidiecezjalnego Seminarium Misyjnego Redemptoris Mater w Warszawie, od 2003 r. – członkiem Rady Pastoralnej Archidiecezjalnego Seminarium Misyjnego Redemptoris Mater w Kijowie, a od 2010 r. – członkiem Rady Pastoralnej Diecezjalnego Seminarium Misyjnego Redemptoris Mater w Trieście.

W 1978 r. razem z Kiko Argüello uczestniczył w Katholikentag we Fryburgu („Ich will euch Zukunft geben”).

W 1991 r., na zaproszenie papieża Jana Pawła II, brał udział jako audytor w Nadzwyczajnym Synodzie Biskupów dla Europy, z wystąpieniem: „Świadectwo ewangelizacji krajów Wschodu” (por. O.R. 8.12.1991 i „Communio”, maj-czerwiec 1992, s. 259-266).

W 1993 r. przedstawił Drogę Neokatechumenalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w ramach Kongresu o Nowej Ewangelizacji („Nowa Ewangelizacja”, Świadectwo Drogi Neokatechumenalnej, Lublin 1993, s. 95-102).

W 2001 r., upoważniony przez inicjatora Drogi Neokatechumenlanej Kiko Argüello, uczestniczył w Castel Gandolfo w kongresie zorganizowanym przez Ruch Focolari nt. „Ruchy eklezjalne dla Nowej Ewangelizacji”, z wystąpieniem o Drodze Neokatechumenalnej (por. Akta Kongresu).

W 2002 r., w Lugano (Szwajcaria), uczestniczył w spotkaniu zorganizowanym przez Wydział Teologiczny, mającym na celu prezentację nowych rzeczywistości eklezjalnych (por. Giornale del popolo, 22.04.2002). Rok później uczestniczył w V Kongresie Europa Ducha w Gnieźnie, reprezentując Kiko Argüello, z wystąpieniem na temat nowej estetyki „Piękno, które zbawia świat” (por. Akta Kongresu Europa Ducha, Gniezno 2004, s. 74-85).

W 2009 r. brał udział w Castel Gandolfo w dorocznym spotkaniu dawnych uczniów prof. Ratzingera.

W latach 1997-2008 uczestniczył w Komisji Drogi Neokatechumenalnej, we współpracy inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej i Papieskiej Rady ds. Świeckich dla przygotowania Statutu Drogi Neokatechumnalnej, który został definitywnie zatwierdzony przez Stolicę Świętą w dniu 11 maja 2008 r.

________________________________

Droga Neokatechumenalna, zainicjowana przez Kiko Argüello i Carmen Hernandez w 1964 r. w Madrycie; dziś obecna w 1479 diecezjach, w 124 narodach, na pięciu kontynentach; liczy ponad 20,5 tys. wspólnot w 6272 parafiach. 845 rodzin zostało wysłanych przez Ojca Świętego na misje dla nowej ewangelizacji do 91 narodów, na pięciu kontynentach. W tych ramach 227 rodzin zostało posłanych, aby utworzyć 52 misje ad gentes.
Ponad 2100 seminarzystów przygotowuje się do prezbiteratu dla nowej ewangelizacji w 100 diecezjalnych seminariach misyjnych Redemptoris Mater. Od 1989 r. wyświęconych zostało ponad 1760 prezbiterów, formowanych w tych seminariach.

W Polsce Droga Neokatechumenalna zainicjowana została w 1975 r., dzięki o. Alfredowi Cholewińskiemu SJ, i dzisiaj liczy ok. 1200 wspólnot w 350 parafiach 40 diecezji.